Verbindende Communicatie - Sorry...

Sorry! Hoe vaak zeg ik niet sorry. En waarom? Omdat het me is aangeleerd? Uit beleefdheid? Binnen verbindende communicatie (ofwel geweldloze communicatie, ontwikkeld door Dr. Marshall Rosenberg, zie CNVC) is "sorry" een woord dat uit beleefdheid als lege huls wordt gezien. Geweldloze communicatie kent geen beleefdheid, want achter beleefdheid zit verder geen eigen intentie: het mist iets wat je zelf wil. Ik denk even aan mezelf als klein jongetje die verplicht uit beleefdheid sorry zei tegen de buurvrouw wiens planten ik met een voetbal kapot had gemaakt.

Met een sorry uit beleefdheid leg je eigenlijk de verantwoordelijkheid om de ellende op te ruimen bij de ander neer. Stel dat ik schreeuw "Jeetje sorry hoor! Ik zei toch al sorry!". En dan? De ander zal zich niet echt gehoord voelen. De vriendschap zal ook niet echt er op vooruit gaan. De ander moet het er maar mee doen. Een lege huls dus.

Een sorry wordt anders zodra je dit uitdrukt met inlevingsvermogen, of vertelt wat je zelf liever anders had willen doen. Bijvoorbeeld eerst inlevingsvermogen (empathie): "Sorry, ik hoor dat je boos bent omdat ik je mail niet gelezen heb, en je had liever gezien dat ik meer zorgvuldig was geweest met berichtjes van jou, toch?". Over het algemeen kan het dus helpen om eest even bij het bericht van de ander stil te staan, zodat de ander zich gehoord voelt.

Wat nog steeds verbindend klinkt, is vertellen wat je graag had willen doen. Vertellen wat jou ervan weerhield om te doen kan ook, zolang je dit klinkt als iets wat je óók wilde doen. Bijvoorbeeld: "Ik betreur dat ik je mail niet gezien heb, ik had liever rustiger en langer mijn mail gecheckt, tegelijkertijd wilde ik mijn scriptie af te schrijven en daar me helemaal in onderdompelen."

Voor meer informatie kun je bij ons geweldloze Communicatie trainingen volgen.